Inleiding op ! Ease The Pain !, het hoe, wat en waarom...

[Beheer]

Hier zullen we een korte inleiding geven op hoe ! Ease The Pain ! is ontstaan, en zullen alle beheerders zich even kort voorstellen.

! Ease The Pain ! (! zelfmoord ! in het begin) is in november 2002 opgericht, en is destijds begonnen als een chatbox bij MSN voor mensen die aan zelfmoord denken, en daarbij lotgenotencontact zoeken om steun en herkenning te kunnen vinden, en om een lach en een traan mee te kunnen delen. In die tijd was er nauwelijks iets te vinden, waar zelfmoord en zelfverwonding gewoon bespreekbaar waren.

Vanaf avond één bleek het al een groot "succes" te zijn, aangezien er 's nachts om half vier nog acht mensen in de chatbox zaten. Een paar maanden na de start van de chatbox, is er dan ook een site met een forum bijgemaakt, wat destijds via Clubs ging. Eind 2003 is door MSN helaas de stekker uit alle MSN chatboxen getrokken. Vanaf dat moment was er alleen nog maar de club. Sinds december 2004 is ! Ease The Pain ! helemaal zelfstandig met een eigen domein, een eigen geavanceerd forum en ook een eigen chatbox.

In al die jaren is het natuurlijk niet alleen maar rozengeur en maneschijn geweest. Er is veel gebeurd in al die jaren, maar hetgeen waar we het meeste trots op zijn is toch wel dat (zover bekend natuurlijk) geen van de leden zelfmoord gepleegd heeft. Een aantal leden zijn ook "gered" door leden van ! Ease The Pain !. Daarnaast zijn er ook diverse leden, waar het nu stukken beter meegaat, en vele leden die stukken groeien! Ook zijn er een aantal zeer hechte vriendschappen ontstaan tussen leden.

In de toekomst hopen we dit te kunnen voortzetten, en hopen we dat er vele mensen gelukkiger zullen worden mede dankzij ! Ease The Pain !.

Banden

! Ease The Pain ! heeft geen banden -zowel financieel als op ander gebied- met hulpverlenende instanties, de farmaceutische industrie of andere organisaties, en is geheel onafhankelijk. ! Ease The Pain ! draait financieel deels op donaties van leden, deels op investeringen van de oprichter.

Doel

Het doel van ! Ease The Pain ! is om zelfmoordgedachten open bespreekbaar te laten zijn, en een steun te kunnen zijn voor mensen in het gevecht naar een gelukkiger leven. Hierbij is terdege het bewustzijn dat uiteindelijk iemand zelf het gevecht zal moeten overwinnen, en dat een krachtige wil voor het bereiken van geluk essentieel is in het behalen ervan. Wij geloven dat het voor een ieder mogelijk is om geluk te ervaren.

[roppie]

Hoi,

Ik ben Rob, beter bekend als roppie, en ben bijna negen jaar geleden begonnen met de chatbox. Ik ben 28 jaar, en ik heb nauwelijks meer last van psychische problemen. Ik ben inmiddels getrouwd, ik heb mijn vrouw via dit forum leren kennen, en zij is nu in verwachting van ons eerste kind.

Ik ben destijds begonnen met de chatbox omdat er nergens een plek was waar je vrij over het onderwerp zelfmoord kon praten. Op het moment dat ik er mee startte ging het net even beter met me, en wilde dan ook graag andere mensen steunen om zo toch iets te kunnen betekenen.

Zelf heb ik nooit echt een directe reden geweten voor m'n depressie en zelfmoordgedachten. M'n verleden zal er ongetwijfeld aan bijgedragen hebben, maar ik denk ook dat ik er gevoeliger voor ben.

Op de basisschool ben ik jarenlang gepest geweest, omdat ik anders dan de rest ben. De jaren dat ik niet gepest ben, en de jaren op de middelbare school ben ik ook altijd een buitenbeentje geweest: verlegen, ging m'n eigen gang, heb een eigen mening, en uitte die soms te impulsief. Op de middelbare school heb ik VWO gedaan, echter heb ik vroegtijdig school verlaten.

Thuis had ik een broertje met gedragsproblemen, die eigenlijk continu vrijwel alle aandacht op negatieve manier opeiste, en daarnaast door z'n stoornis continu mensen wilde beledigen. Thuis heb ik veel heftige situaties meegemaakt met hem, tot aan geweld toe.

Mijn hele jeugd lang heb ik eigenlijk alles maar geaccepteerd, ik ging er vanuit dat ieder mens wel zou nadenken over zelfmoord. Ik heb ook nooit laten merken dat het slecht ging, iedereen zou immers wel zulke periodes hebben. Daardoor heb ik eigenlijk ook nooit hulp gehad in m'n jeugd, en zei ik op school als mensen mij vroegen of ik alles wel trok altijd dat het appeltje-eitje was. Hoe raar dat ook klinkt, dat maakte het destijds ook een stuk beter te verdragen allemaal.

Kort nadat ik startte met de chat werd ik met geweld in de trein beroofd. Daardoor kwam ik in aanraking met Slachtofferhulp, en dankzij hun ben ik uiteindelijk toch in de hulp terecht gekomen. Daarbij heb ik heel erg het geluk gehad dat het gelijk goed klikte met m'n psycholoog, en dat zij niet belust was op een bonus van de farmaceutische industrie. De gesprekken haalden wel een boel op, maar hielpen me uiteindelijk heel erg.

Tijdens mn hulpperiode heb ik ook een half jaar in de ziektewet gezeten, in die periode is het een keer flink fout gegaan. Toen ben ik na een poging op de IC beland, maar nu achteraf ben ik blij dat ik het overleefd heb. Het is het keerpunt in mijn leven geweest. Ik wilde daarna Leven met hoofdletter L, en heb de knop in mijn hoofd omgezet.

Ruim een jaar na die poging ging het stukken beter en ben ik gestopt met de hulp. Jarenlang is het met vallen en opstaan gegaan, waarbij de terugvallen steeds minder vaak voorkwamen en ik er ook steeds beter mee wist om te gaan. Inmiddels staat mijn leven weer helemaal op de rails, zoals ook in de eerste alinea te lezen valt.

ETP heeft me ook altijd veel steun gegeven, ik heb er zelf veel kracht door kunnen vinden om door te vechten, ook al was het juist mijn bedoeling anderen steun te geven. Ondanks regelmatige heftige momenten is het toch erg fijn om herkenning en steun te kunnen vinden bij anderen, die je niet veroordelen, omdat je anders denkt of omdat je er anders uitziet.

Hopelijk geeft dit een duidelijk beeld van wie ik ben.

Liefs, Rob

[Tiramisu.]

Hoi,

Ik ben Tiramisu. en op moment van schrijven 22 jaar. In 2004 kwam ik als 15-jarige voor het eerst terecht op één van de voorgangers van dit forum. Op ! Ease The Pain !, wat toen nog ! Zelfmoord ! heette, vond ik een plek waar ik mezelf mocht zijn. Ik kon er vrijuit schrijven over de thuissituatie en mijn gevoel daarbij. Ik vond er herkenning en erkenning die ik in mijn omgeving zo miste.

Mijn vroege jeugd herinner ik mij ondanks het ontbreken van mijn vader als gelukkig. Ik was negen toen mijn moeder trouwde met de persoon die op dat moment al jaren een vaderfiguur voor me was. Al snel na het voltrekken van hun huwelijk bleek hij echter een alcoholist, met alle gevolgen van dien. Naast vele heftige ruzies gebruikte hij ook fysiek geweld, met name richting mijn moeder, waarvan ik vervolgens als oorzaak aangewezen werd.

Dit alles had een behoorlijk grote invloed op mij. Van een sociaal, vrolijk kind veranderde ik in wantrouwend en teruggetrokken. Op mijn 15e kwam ik voor het eerst in aanraking met de hulpverlening. In die periode was ik erg somber, ik dacht veel na over de dood en begon mij in die periode ook te beschadigen. Een heel hulpverleningstraject, veel automutilatie en diverse zelfmoordpogingen volgden.

Na het behalen van mijn havo diploma vertrok ik uit mijn ouderlijk huis. Vanaf dat moment had alles wat ik daarvoor diep wegstopte aan gedachten en emoties alle ruimte om los te komen, en dat deed het dan ook. Ik stond ingeschreven voor een studie, maar daarmee was alles ook wel gezegd. Automutilatie en suïcidaliteit kwamen steeds meer op de voorgrond te staan. In 2008 zakte ik zo diep weg dat ik in overleg met mijn behandelaar werd aangemeld voor een klinische behandeling in een psychotherapeutisch centrum.

Daar bleek al snel dat die behandeling te zwaar voor me was. Na een half jaartje werd ik overgeplaatst naar een crisisafdeling. Vanaf dat moment heb ik het idee dat het bergopwaarts is gegaan met me. Langzaam kreeg ik het vertrouwen in mijzelf en de mensen om me heen terug. Met behulp van een schemagerichte deeltijdbehandeling en later individuele cognitieve therapie leerde ik met mezelf en mijn omgeving omgaan.

Inmiddels woon ik alweer een behoorlijk tijd samen, ben sinds april 2011 getrouwd en zwanger van ons eerste kindje. Na een moeilijke jeugd waarin ik door heel wat dalen ben gegaan, zie ik nu met vertrouwen de toekomst tegemoet.

Liefs,
Tiramisu.