! Ease The Pain ! :: Bekijk onderwerp - Inleiding op ! Ease The Pain !, het hoe, wat en waarom...

Geplaatst: 10 November 2005 - 18:31

Hier zullen we een korte inleiding geven op hoe ! Ease The Pain ! is ontstaan, en zullen alle beheerders zich even kort voorstellen.

! Ease The Pain ! (! zelfmoord ! in het begin) is in november 2002 opgericht, en is destijds begonnen als een chatbox bij MSN voor mensen die aan zelfmoord denken, en daarbij lotgenotencontact zoeken om steun en herkenning te kunnen vinden, en om een lach en een traan mee te kunnen delen. In die tijd was er nauwelijks iets te vinden, waar zelfmoord en zelfverwonding gewoon bespreekbaar waren.

Vanaf avond één bleek het al een groot "succes" te zijn, aangezien er 's nachts om half vier nog acht mensen in de chatbox zaten. Een paar maanden na de start van de chatbox, is er dan ook een site met een forum bijgemaakt, wat destijds via Clubs ging. Eind 2003 is door MSN helaas de stekker uit alle MSN chatboxen getrokken. Vanaf dat moment was er alleen nog maar de club. Sinds december 2004 is ! Ease The Pain ! helemaal zelfstandig met een eigen domein, een eigen geavanceerd forum en ook een eigen chatbox.

In al die jaren is het natuurlijk niet alleen maar rozegeur en maneschijn geweest. Er is veel gebeurd in al die jaren, maar hetgeen waar we het meeste trots op zijn is toch wel dat (zover bekend natuurlijk) geen van de leden zelfmoord gepleegd heeft. Een aantal leden zijn ook "gered" door leden van ! Ease The Pain !. Daarnaast zijn er ook diverse leden, waar het nu stukken beter meegaat, en vele leden die stukken groeien! Ook zijn er een aantal zeer hechte vriendschappen ontstaan tussen leden.

In de toekomst hopen we dit te kunnen voortzetten, en hopen we dat er vele mensen gelukkiger zullen worden mede dankzij ! Ease The Pain !.

Liefs,
Beheerteam ! Ease The Pain !
_________________
Beheer ! Ease The Pain !

Geplaatst: 10 November 2005 - 19:02

Hoi,

Ik ben Rob, beter bekend als roppie, en ben bijna vier jaar geleden begonnen met de chatbox. Ik ben 22 jaar oud (note to reader: geschreven in 2005), en woon sinds bijna een jaar op mezelf.

Ik ben destijds begonnen met de chatbox omdat er nergens een plek was waar je vrij over het onderwerp zelfmoord kon praten. Op het moment dat ik er meestartte ging het net even beter met me, en wilde dan ook graag andere mensen steunen om zo toch iets te kunnen betekenen.

Zelf heb ik nooit echt een directe reden geweten voor m'n depressie en zelfmoordgedachten. M'n verleden zal er ongetwijfeld aan bijgedragen hebben, maar ik denk ook dat ik er gevoeliger voor ben.

Op de basisschool ben ik jarenlang gepest geweest, omdat ik anders dan de rest ben. De jaren dat ik niet gepest ben, en de jaren op de middelbare school ben ik ook altijd een buitenbeentje geweest. Verlegen, ging m'n eigen gang, heb een eigen mening, en soms te impulsief ermee. Op de middelbare school heb ik VWO gedaan, heb echter voortijdig school verlaten.

Thuis had ik een broertje met ODD, die eigenlijk continu vrijwel alle aandacht op negatieve manier opeiste, en daarnaast door z'n stoornis continu mensen wilde beledigen. Thuis heb ik veel heftige situaties meegemaakt met hem, tot aan geweld toe.

Mijn hele jeugd lang heb ik eigenlijk alles maar geaccepteerd, ik ging er vanuit dat ieder mens wel zou nadenken over zelfmoord. Ik heb ook nooit laten merken dat het slecht ging, iedereen zou immers wel zulke periodes hebben. Daardoor heb ik eigenlijk ook nooit hulp gehad in m'n jeugd, en zei ik op school als mensen mij vroegen of ik alles wel trok altijd dat het appeltje-eitje was.

Kort nadat ik startte met de chat werd ik met geweld in de trein beroofd. Daardoor kwam ik in aanraking met Slachtofferhulp, en dankzij hun ben ik uiteindelijk toch in de hulp terecht gekomen. Daarbij heb ik heel erg het geluk gehad dat het gelijk goed klikte met m'n psycholoog. De gesprekken haalden wel een boel op, maar hielpen me uiteindelijk heel erg.

Tijdens mn hulpperiode heb ik ook een half jaar in de ziektewet gezeten, in die periode is het een keer flink fout gegaan. Toen ben ik na een poging op de IC beland, maar nu achteraf ben ik blij dat ik het overleefd heb.

Ruim een jaar na die poging ging het stukken beter en ben ik gestopt met de hulp. Op dit moment gaat het gelukkig nog steeds goed, alhoewel het natuurlijk wel zo met z'n dipjes en vele stemmingswisselingen gaat. Maar ik kan ermee leven... Glimlach

ETP heeft me ook altijd veel steun gegeven, ik heb er zelf veel kracht door kunnen vinden om door te vechten, ook al was het juist mijn bedoeling anderen steun te geven. Ondanks regelmatige heftige momenten is het toch erg fijn om herkenning en steun te kunnen vinden bij anderen, die je niet veroordelen, omdat je anders denkt of omdat je er anders uitziet.

Hopelijk geeft dit een duidelijk beeld van wie ik ben.

Liefs, roppie

Geplaatst: 11 Februari 2010 - 12:57

Hoi,

Ik ben hier bekend als "Supernijntje" en ben lid van ETP sinds het bestaat. Eerder was ik ook lid van !Zelfmoord! (de voorganger) en van de club.
In augustus 2008 ben ik gevraagd om het beheerteam te komen versterken, en tot heden ben ik nog steeds bij het beheer.

Ik ben nu 21 jaar, en ga heel binnenkort op mezelf wonen. Eerder had ik die stap nooit durven nemen, maar ik kan nu oprecht zeggen dat het veel beter met me gaat. Na verloop van jaren heb ik genoeg vaardigheden aangeleerd om met bepaalde situaties om te gaan.

Wanneer ik precies van de rails afraakte weet ik niet precies. Wel weet ik dat ik 'vroeger' altijd wel een kwetsbaar en verlegen meisje was.
Op kerstavond 1999 ging mijn vader bij ons weg omdat hij een andere vrouw had gevonden. Dit was een klap en vanaf dat moment ging het héél anders in ons gezin. Ik begon hier met automutileren. Mijn vader was zichzelf niet meer en draaide 180 graden.
Mijn moeder kon het huis niet betalen, maar we hadden zo snel ook niet een ander huis, dus gingen we bij mijn oma wonen. Dit was heel fijn en veilig.
Net een paar dagen voor kerst hadden wij een eigen huis en gingen we verhuizen.
In 2001 pleegde mijn oma zelfmoord. Weer een enorme klap. Leven werd voor mij overleven. En mijn vrienden en vriendinnen namen afstand van mij. Ik werd niet begrepen en voelde me steeds eenzamer.

In 2003 pleegde mijn oom zelfmoord. Hoewel dat voor hem gepland was, was het voor ons wederom een enorme schok. Mijn oom kwam na het overlijden van mijn oma zo'n 4 tot 5 dagen per week bij ons thuis. En we hebben nooit door gehad dat hij zich zo down voelde.

Ik woonde bij mijn broer en mijn moeder, maar zo voelde het niet. Iedereen had zijn/haar boontjes te doppen en koos een eigen weg. Een eigen manier van overleven.

Ik werd verkracht, er werd gedreigd. En zo doende spraken 'we' elke vrijdagmiddag af, om vervolgens weer verkracht te worden. Als ik dan thuis kwam, had niemand gezien dat ik niet thuis was geweest, ik ging echt kapot. Ik wilde gezien worden, ik wilde dat iemand zag dat ik verkracht werd, ik kon het niet zeggen omdat ik anders vermoord werd volgens de dader.
Toen ik het automutileren niet meer kon verbergen, omdat ik mezelf op alle mogelijke manieren kapot maakte, zag mijn moeder dat er iets mis was. Ik had op een papiertje geschreven dat ik verkracht werd en heb het haar laten lezen.
Het was ondertussen al nacht, van zondag op maandag, maar mijn moeder belde gelijk de politie. De politie kwam hier en ik moest gelijk aangifte doen. Ik was doodsbang. Dezelfde nacht ging ik gelijk naar het ziekenhuis voor allerlei onderzoeken. 2 jaar later heb ik een verklaring afgelegd en moest de dader voor de rechter.

Tijdens mijn jeugd liep ik veel weg, zag ik het vaak niet meer zitten tot (bijna fatale) zelfmoord pogingen aan toe. Ik werd veel voor crisis opgenomen op een jeugdkliniek. Daar hielpen ze mij met overleven. (ambulant, dagbehandeling, vrijwillige opnames, bed-op-recept, IBS en RM).
Dat heeft wel geholpen bij het overleven, maar zelf met situaties handelen kon ik nog niet.

Zodoende ben ik in 2008 begonnen met een vaardigheidstraining. Ik doe nu een vervolg van dezelfde vaardigheidstraining. En vanaf dat moment ontwikkel ik me enorm in de positieve richting.
Nu in 2010 kan ik voor het eerst oprecht zeggen dat het goed met me gaat Glimlach

Dit ben ik dus. Of beter gezegd; Dit heeft mij gemaakt wie ik nu ben. En ik ben er alleen maar sterker op geworden!

Liefs,
Supernijntje
_________________
Als ik heel stil ben,
maak ik van binnen des te meer lawaai!

Geplaatst: 11 Februari 2010 - 23:34

Hoi,

Ik ben Mirjam, al jaren lid van ETP, zij het soms met tussenpozen. Hieronder wat over mezelf.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was. Sindsdien heb ik nauwelijks contact gehad met mijn vader. Desalniettemin was mijn leven wanneer ik erop terug kijk tot mijn 9e erg fijn. Ik woonde met mijn moeder, broer en zus in een rijtjeswoning in een mooie en rustige wijk. Mijn moeder kreeg een nieuwe relatie en ik begon hem als vader figuur te zien. Het leek een sprookje dat op het moment dat mijn moeder met haar vriend in het huwelijk trad een nachtmerrie bleek te zijn.

Haar vriend bleek vrij veel te drinken. Of mijn moeder dat eerder niet wist dat kan ik niet met zekerheid zeggen, wel was het voor mij compleet een verrassing. Van of iemand een alcoholist is heb je op zo'n leeftijd geen besef, voor mij was het vooral zijn gedrag dat compleet omdraaide. Van vader figuur veranderde hij in agressief. Vanaf dat moment, 1998, was er veel sprake van huiselijk geweld, fysiek en mentaal, mn richting mijn moeder en mij. Het ging snel bergafwaarts met me.

Ik sliep nauwelijks meer door allerlei angsten, at niet meer als gevolg van spanning thuis en begon in die tijd ook met mezelf beschadigen. Suicidaliteit stond in die tijd steeds meer op de voorgrond en school stagneerde waardoor ik op mijn 15e op het volwassenenonderwijs terecht kwam waar ik d.m.v. deelcertificaten mijn havo diploma haalde. Ik kwam toen ook voor het eerst in aanraking met de (psychiatrische) hulpverlening. Eerst jarenlange psychotherapie, vervolgens diverse opnames en een deeltijdbehandeling. Nu kan ik zeggen dat het goed met me gaat. Ik lijk mijn geluk en levenslust te hebben hervonden. Sinds december woon ik samen met mijn hele lieve vriend Rob (Roppie) en onze 3 katten, en onlangs ben ik ook weer met een studie begonnen. Het contact met mijn vader is zich langzaam aan het herstellen.

Mijn laatste behandeling, waar ik nu nog individuele gesprekken heb, heeft mij echt verder geholpen. Ik ontdekte dat ik door mijn verleden flinke minderwaardigheidsgevoelens had. Ik kon niet geloven dat mensen mij leuk of aardig konden vinden. Nu weet ik dat ik net zoveel waard ben als ieder ander, dat ze niet slechts aardig tegen me doen omdat ze iets van me willen. Mensen zijn zo slecht nog niet, sommigen blijken best aardig te zijn. En niet iedereen heeft het slecht met me voor. Ik loop nog steeds tegen dingen aan, heb mijn gevoeligheden, maar nu weet ik er goed mee om te gaan. Soms vallen is zo erg nog niet, als ik daarna ook maar weer opsta.

Februari 2010 werd mij gevraagd of ik het beheerteam wilde komen versterken; iets wat ik graag wilde.

Ik hoop jullie zo een blik te hebben gegeven in mijn zijn en hoe ik geworden ben tot wie ik nu ben.

Liefs,

FunnyDewdrop
_________________
Vivre, vivre
En plein soleil, en plein été
Vivre, vivre
C''est ma dernière volonté